Skomielna Czarna - Parafia pod wezwaniem Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny

Wiadomo, że pierwsze próby kościoła w Skomielnej Czarnej sięgają czasów sprzed I Wojny Światowej.
Mieszkańcy obu sąsiadujących ze sobą wsi Skomielnej i Bogdanówki czynili nawet pewne legaty na ten cel. Zachował się między innymi następujący dokument:
„Urzędowi podatkowemu w Jordanowie poleca się by złożoną tam w dniu 24 października 1921r. przez Jacentego Czopka z Bogdanówki gotówkę w kwocie 29.439Mk. (dwadzieścia dziewięć tysięcy czterysta trzydzieści dziewięć marek) tytułem legatu ustanowionego ostatniej woli rozporządzeniem z daty 2 października 1920r. śp. Wiktorii 2-o Trybałowej zmarłej w Bogdanówce dnia 13 października 1920r. przyjął na rzecz nowo wystawić się mającego kościoła w Skomielnej Czarnej Względnie na rzecz kościoła w Łętowni – równocześnie gotówkę tę przesłał Książęco-biskupiemu Konsystorzowi w Krakowie. Sąd Powiatowy Oddział I. Jordanów 24 października 1924r. „

W czerwcu 1940r., dzięki staraniom Stanisława Czopka do Skomielnej Czarnej przyjechał ks. Alfred Skróbka (CM), który zamieszkał w kamienicy Żółciaków.
W czasie okupacji trudno się było utrzymać większej liczbie księży w klasztorze toteż przełożeni zgadzali się by kapłani w podobny sposób, pełniąc posługi kapłańskie w różnych miejscach starali się przeżyć trudne lata okupacji.
Ksiądz Alfred dobrze znał język niemiecki, stacjonujący we dworze Niemcy akceptowali jego pobyt i pracę. Swoim zaangażowanie duszpasterskim zjednał sobie też przychylność i życzliwość ludzi, którzy nie musieli pokonywać długiej drobi do kościoła parafialnego w Łętowni. W lecie 1941r. z jego inicjatywy odnowiono wnętrze kaplicy dworskiej. W 1944r., jeszcze przed wybuchem Powstania Warszawskiego przełożeni przenieśli go do Warszawy ( zmarł w Tarnowie ).
Już po zakończeniu wojny do Skomielnej Czarnej przybył ks. Łukasz Sitko (CM). Po około 2 latach pracy przełożeni odwołali go w inne miejsce. Wtedy to sprowadzono do Skomielnej Czarnej OO. Kapucynów. Wielkie zasługi w tym położył Walenty Jamrozik z roli Srokowej.

Pierwszy wpis do „Kroniki kościoła i plebani w Skomielnej Czarnej” pochodzi z 1949 roku i zaczyna się tymi słowami: „ Dnia 15 stycznia 1949r. na wniosek Kurii Metropolitarnej w Krakowie został skierowany przez Przew. o. Prowincjała [Prowincji Krakowskiej Braci Mniejszych Kapucynów] o. Alojzego Wojnara z klasztoru krakowskiego do Skomielnej Czarnej, o. Remigiusz Kranc w charakterze Rektora kaplicy Skomielna Czarna należącej do parafii Łętownia. Dla uniknięcia nieporozumień z ks. Proboszczem z Łętowni, Kuria Książęco Metropolitarna w Krakowie pismem z dnia 15.I.1949r., mianując o. Remigiusza Rektorem tejże kaplicy, dokładnie określiła zakres działalności”. Pismo zaleca również o. Remigiuszowi budowę kościoła i plebani. Jednak różnice zdań co do wyboru miejsca pod budowę powodowały pewne komplikacje. Brano pod uwagę dwie parcele: pierwszą na Karbówce, a drugą pod Dworem. Za pierwszą, jako swą własnością, zakupioną specjalnie pod budowę kościoła i plebani opowiedziała się Bogdanówka i część Skomielnej Czarnej, a także ksiądz proboszcz z Łętowni. Za drugą optowali pozostali mieszkańcy Skomielnej Czarnej. Spór trwał prawie siedem miesięcy i dopiero wizja lokalna przeprowadzona przez ojców kapucynów z Krakowa i spostrzeżenia poczynione przez o. Remigiusza wykazały wiele minusów parceli na Karbówce ( nisko położony, podmokły teren ) i przekonały dotychczasowych zwolenników tego miejsca do zmiany zdania.
Kuria Metropolitarna w Krakowie biorąc pod uwagę poczynione spostrzeżenia i uzgodnioną wolę mieszkańców Skomielnej Czarnej i Bogdanówki, pismem z 8 lipca 1949r. nakazała budowę kościoła i plebani na parceli pod Dworem. Oto treść tego pisma: „Do Przewielebnego o. Alojzego Wojnara, Prowincjała OO. Kapucynów w Krakowie. W odpowiedzi na pismo z dnia 5 lipca br. Donosimy, że opierając się na spostrzeżeniach, jakich dokonał o. Rektor kaplicy w Skomielnej Czarnej i przychylając się do ogólnej woli tamtejszej ludności, zgadzamy się na budowę kościoła w Skomielnej Czarnej na miejscu zwanym pod Dworem. Sprawę założenia osobnej ekspozytury parafialnej w Skomielnej Czarnej załatwimy później, gdy mieszkańcy tamtejsi stworzą w myśl przepisów kościelnych warunki, by tamtejszy Duszpasterz mógł pracę parafialną wykonywać bez żadnej trudności. Zachęcamy zatem, by o. Remigiusz Kranc korzystając z zapału ludności w Skomielnej Czarnej – pracę około budowy kościoła i plebani rozpoczął jak najrychlej. Z Książęco Metropolitarnej Kurii w Krakowie dn. 8 lipca 1949r. Kardynał Sapieha.”
Od tej pory zaczęto gromadzić materiały potrzebne do budowy plebani: kamień, drewno, wapno, żelazo, cement. Projekt architektoniczny plebani wykonał inżynier architekt Otto Fedak z Myślenic. 17 października 1949r. rozpoczęto roboty ziemne przy wykopie piwnic i fundamentów.
14 kwietnia 1950r. rektorem kaplicy w Skomielnej Czarnej na miejsce o. Remigiusza (wybranego prowincjałem) został o. Piort Paluch.

2 maja 1950r. pod kierownictwem budowniczego z Myślenic, p. Leonarda Ernsta rozpoczęto zakładać fundamenty, które ukończono pod koniec czerwca i następnie położono płytę. Mieszkańcy z entuzjazmem podjęli tę pracę. 30 czerwca rozpoczęto dalszą część budowy, drewnianą. 31 lipca ukończono część plebani i „mozolną pracę kamieniarską”. Kontynuowano prace i z końcem września zaczęto kryć dach dachówką: w części z braku dachówki pokryto go słomą. Kronika podaje, że mocne wiatry zrywały czasami dachówkę czyniąc szkody. O. Piotr zapisał w kronice wielkie zaangażowanie w tych pracach Stanisława Mąki nazywając go „gorliwym aż do poświęcenia komitetowym”. Zanotujmy, że w prace przy plebani włączył się też popularny w Krakowie brat Konrad Rogoziński, który od 10 października do 3 listopada wybudował własnoręcznie trzy piece Kaflowe i kuchnię.
W czasie, kiedy budowano plebanię, kapucyni mieszkali w domu Piotra Majerka.
W Boże narodzenie 25 grudnia 1950r. o. Piotr dyrygował trzygłosowym chórem i orkiestrą złożoną z miejscowych gospodarzy. Wielką ich zasługą było wówczas chodzenie wraz z księdzem po kolędzie kwestując na budowę plebani. Warto odnotować skład tej orkiestry i chóru: Gawlak Józef (I kornet), Majerek (I kornet), Jopek Piotr (II kornet), Jopek Jan (I klarnet), Surlas Józef (I klarnet), Jopek Franciszek (II klarnet), Majerek Stanisław (baryton), Bierówka (tenor), Kmiecik Mieczysław (bas), Jopek Józef (bęben).

28 stycznia 1951r. odbyło się uroczyste poświęcenie kaplicy i plebani. Prace trwały niemal do ostatnich godzin; jeszcze cztery dni wcześniej skończono zakładanie drzwi i okien na parterze, a dzień wcześniej podłóg w kuchni i trzech pokojach. W dniu poświęcenia, o godz. 8.00 i 9.00 odprawiono Mszę Świętą w starej kaplicy, a sumę jeż w nowej, na plebani. Kronikarz pisze: „Ludzi dużo – z parafii Osielec, z Więcierzy, z Tokarnii i z Łętowni. Zaznaczyć należy, że przyszła i jedna gęś i spokojnie stała z ludem podczas całej uroczystości poświęcenia i sumy”. Podczas poświęcenia orkiestra i chór wykonali „Ojcze z niebios” Moniuszki.

W końcu marca 1951r. przeprowadzono regulację strumyka płynącego koło plebani, natomiast 6 kwietnia o. Piotr zasadził pierwsze drzewko w nowopowstałym sadzie owocowym. W końcu tego miesiąca zaczęto grodzić drewnianym płotem plebanię i plac kościelny.

5 sierpnia 1951r. o. Prowincjał ogłosił na mszach św. Utworzenie parafii w Skomielnej Czarnej. 19 sierpnia ks. Dziekan z Rabki, ks. Mateusz Zdebski odczytał stosowny akt erekcyjny. Odtąd rozpoczęła się codzienna, zwykła praca parafialna. Jak to bywa w takich przypadkach wszystko wtedy było oczywiście pierwsze.

19 sierpnia 1951r. odbył się pierwszy chrzest, po sumie. Sakramentu tego udzielali: o. Prowincjał, o. Remigiusz Kranc, drugi o. Gwardian z Krakowa, o. Ernest Łanucha. O. Remigiusz Ochrzcił Rozalię Salawę z Bogdanówki, a o. Ernest Henryka Dańko ze Skomielnej Czarnej. Natomiast pierwszy pogrzeb miał miejsce 11 września 1951r. Pochowano wtedy zmarłego cztery dni wcześniej w Skomielnej Czarnej Albina Wróbla. Nie obeszło się, niestety, bez scysji spowodowanej stanowiskiem Powiatowej Rady Narodowej w Myślenicach. Urzędnicy nie wyrazili zgody na pochówek, argumentując, że miejsce wybrane na cmentarz ( ogrodzone już 16 sierpnia ) nie zostało przez nich zatwierdzone. W związku z tym postanowiono dokonać pochówku jakby „tymczasowo”. Nieco później już formalnie i ostatecznie teren ten stał się cmentarzem parafialnym.
Pierwszy zaś sakrament małżeństwa w parafii zawarli Józef Gawlak i Józefa Sajbor, 24 października 1951r., oboje ze Skomielnej Czarnej.
Na pierwsze bierzmowanie Skomielna Czarna i Bogdanówka musiały czekać aż dwa lata. Stało się to dopiero 12 sierpnia 1953r. podczas wizytacji biskupa Franciszka Jopa, który udzielił wówczas sakramentu bierzmowania 451 wiernym.

24 lutego 1952r. o. Zdzisław Rzeszutek, korzystając z władzy udzielonej mu przez ks. Prymasa Kardynała Wyszyńskiego, założył Drogę Krzyżową w kaplicy na górze. 5 maja tegoż roku zainstalowano mikrofony w kaplicy. 18 kwietnia 1953r. założono i zasadzono winnicę przed plebanią przy tarasie.

5 listopada 1953r. o. Piotr zrezygnował z dotychczasowych funkcji. Rezygnację władze klasztorne przyjęły częściowo, tzn. tylko ze stanowiska przełożonego domu w Skomielnej Czarnej. Na jego miejsce został mianowany o. Wincenty Tomkiewicz, natomiast o. Piotr dalej pełnił funkcję proboszcza.

W tych latach do parafii często przyjeżdżali klerycy, latem na wakacje, ferie świąteczne, Boże narodzenie czy Wielkanoc. Jedna z pierwszych takich grup wzbudziła lokalna sensjacę, albowiem 1 lipca 1953r. przyjechało na wakacje 20 kleryków autobusem „Orbis” – był to pierwszy tego typu pojazd w Skomielnej Czarnej.

9 kwietnia 1955r. rozpoczęto instalowanie „własnej elektrowni” na Karbówce. 9-10 grudnia 1955r. położono nową podłogę w Kaplicy dworskiej, wzmocniono też wieżę.

2 kwietnia 1956r. Skomielna Czarna otrzymała cudowny obraz Matki Boskiej Częstochowskiej z kołomyi.
W 1946r. gdy mieszkańcy Kołomyi zostali zmuszeni do opuszczenia swojego miasta, potajemnie wywieźli wizerunek, który aż do tej pory był przechowywany w klasztorze oo. Kapucynów w Krakowie. Wówczas zdecydowano się ten cenny obraz przekazać do Skomielnej, gdzie umieszczono go w kaplicy dworskiej.

10.IV. 1956r. odbyła się kapituła prowincjalna, o. Wincentego przeniesiono do Krakowa, a przełożonym w Skomielnej Czarnej zostaje o. Piotr Paluch, któremu do pomocy przydzielono o. Erazma Kandefera.

8 lipca 1956r. w kaplicy dworskiej Mszę świętą prymicyjną odprawił ks. Tadeusz Kołodziejczyk, misjonarz. Kazanie prymicyjne głosił ks. Alfred Skróbka, misjonarz, w czasie okupacji niemieckiej pracujący w Skomielnej Czarnej.

Z biegiem lat kaplica już nie wystarczała do pełnienia posług religijnych; była po prostu za mała. Mieszkańcy postanowili wybudować godną swej parafii świątynię. Powstał Komitet Budowy Kościoła. 23 sierpnia 1956r. rozpoczęto zbieranie podpisów pod prośbą o pozwolenie na budowę. Pismo w tej sprawie złożono w Gminnej radzie Narodowej. Tutaj nie było specjalnych zastrzeżeń, radni zatwierdzili prośbę i pismo zostało przesłane do urzędu powiatowego Myślenicach. Na marginesie warto dodać, że inicjatywa stawiania świątyń była bardzo niemile widziana przez władze komunistyczne, i to właściwie w każdym okresie ich rządów. Wszelkimi możliwymi sposobami starano się w tym przeszkadzać, wymyślając różnego rodzaju nieżyciowe przepisy. Skomielna Czarna była i tak w tej lepszej sytuacji, bo rozpoczęto starania o kościół w okresie tzw. odwilży postalinowskiej w 1956r., kiedy to komuniści zostali zmuszeni do pewnych ustępstw wobec społeczeństwa. Niemniej jednak i tutaj nie obeszło się bez pewnych utrudnień.

22 października 1956r. członkowie komitetu budowy kościoła Jan Grzechynia i Władysław Kluska pojechali do Myślenic w sprawie zezwolenia na budowę kościoła. Referent ds. wyznań Lehman straszył ich wielkimi kosztami i oczywiście odradzał budowę. Cztery dni później już większa delegacja (Jan Grzechynia, Władysław Kluska, Karol Dańko i Stanisław Pindel) udała się do urzędu wojewódzkiego w Krakowie. Tamtejszy referent ds. wyznań o nazwisku Pachołek też odradzał budowę. Delegaci jednak zdecydowanie zażądali pozwolenia. Referent pozwolenia nie wydał stwierdzając, że plany budowlane są za stare.
28 listopada 1956r. o. Piotr, Stanisław Mąka i Jan Grzechynia pojechali do Warszawy by tam kontynuować starania o pozwolenie na budowę. Minister do spraw wyznań zapewnił, że w ciągu tygodnia nadejdzie odpowiedź. Jak się miało okazać ów ministerialny tydzień wydłużył się do dwóch miesięcy.
Komitet postarał się również u arcybiskupa krakowskiego Eugeniusza Baziaka o list popierający starania o budowę kościoła.
1 lutego 1957r. Referat do Spraw Wyznań w Warszawie przysłał pismo o następującej treści:
”Warszawa 26 stycznia 1957r. ks. Piotr paluch, Skomielna Czarna. W odpowiedzi na prośbę z dnia 11.01.1957r. Urząd do Spraw Wyznań zawiadamia, że nie wysuwa zastrzeżeń przeciwko budowie kościoła w Skomielnej Czarnej. Równocześnie Urząd informuje, że rozpoczęcie budowy uzależnione jest od załatwienia w Wojewódzkim Zarządzie Architektoniczno - Budowlanym w Krakowie projektów lokalizacji oraz planów budowy kościoła. V Dyrektor Urzędu (Jan Lech)”.
W ślad za tym, prawie trzy miesiące później, bo 23 kwietnia 1957r. przysłano z Urzędu Wojewódzkiego pozwolenie na budowę i dwa egzemplarze planów. Projekt kościoła opracował wspominany już inż. Otto Fedak z Myślenic. Nadzór nad budową o. Piotr zdecydował się powierzyć inż. Eugeniuszowi Wójcikowi z Krakowa.

5 maja 1957r przyszła długo oczekiwana chwila. O. Piotr, proboszcz, poświęcił plac pod budowę kościoła, następnie celebrował na tym miejscu sumę.

Rozpoczęły się roboty. Cieśle ze Skomielnej i Bogdanówki bezinteresownie obrabiali drewno. Zwożono glinę do wypalania cegły ( od Horyny ). Kamień do budowy brano z kamieniołomów na roli Huchrowej, Gawlakowej, Fuckowej i Ziębowej, zaś piasek z Talorowej. 27 maja był dniem pierwszego kopania rowów pod fundamenty. Okazało się jednak, że grunt tutaj jest zbyt miękki i bagnisty. 4 listopada skończono lać fundamenty pod prezbiterium. W tym czasie przyszła miła wiadomość i PKO: p. Wiktoria Pietruszewska mieszkająca w USA, w Chicago zebrała wśród tamtejszej Polonii 300 dolarów na dachówkę do pokrycia dachu kościelnego. W ówczesnym czasie była to w Polsce kwota znacząca.
Ostatni miesiąc 1957r. zapisał się w parafii także dwiema miłymi nowościami. Otóż wprowadzono zwyczaj chodzenia po domach św. Mikołaja. Pierwszym, którzy wcielili się w postać szczególnie lubianego przez dzieci świętego był Kazimierz Julian Polak od Bargła. Natomiast 25 grudnia, w Boże Narodzenie na Mszy św. o godz. 9.00 zainaugurował występy chór kościelny męski, który przygotowywał kolędy od połowy października. W zgodnej ocenie parafian, były to udane debiuty.

22 maja 1958r. , a więc rok po rozpoczęciu prac, stawiano pierwsze partie murów kościoła. Kronikarz tak pisze:” ... dnia 22 maja Julian Polak od Bargła założył winkiel pod mury nadziemia od strony lipy. Uczynił to pobożnie – by Pan Bóg chronił od nieszczęścia przy budowie. Kazał o. proboszczowi przynieść wody święconej – gdy ten przyniósł przeżegnał się i całą zawartość garnka wylał na maltę [zaprawa murarska] i położył kamień”. Nadal znaczącą była bezinteresowna praca wielu parafian.

12 października 1958r. miało miejsce poświęcenie kamienia węgielnego kościoła. Pogoda była przepiękna. O godz. 11.00 przyjechał nowo konsekrowany sufragan krakowski ks. dr Karol Wojtyła, główny celebrans uroczystości. Po poświęceniu kamienia odczytano treść stosownego aktu ułożonego przez o. Alojzego Wojnara i podpisanego przez biskupa Wojtyłę: „W Imię Trójcy Przenajświętszej, ku czci Bogarodzicy Niepokalanej Królowej naszej Maryi, ku chwale św. Józefa opiekuna kościoła i św. Patryjarchy naszego Franciszka. Amen. Dnia 12 października RP 1958, za pontyfikatu papieża Piusa XII, gdy J. Em. Ks. kardynał Wyszyński sprawował godność Prymasa Polski, J. Em. Ks. Arcybiskup Eugeniusz Baziak był ordynariuszem Archid. Krakowskiej, przew. ks. Mateusz Zdebski dziekanem, przew. o. Ernest Łanucha prowincjałem Prowincji Krakowskiej OO. Kapucynów – J. Eks. Ks. dr Karol Wojtyła, sufragan Arch. Krakowskiej dokonał poświęcenia kamienia węgielnego pod kościół parafialny Nawiedzenia Najśw. Maryi Panny – w Skomielnej Czarnej. Do budowy świątyni przyczynili się: inż. Otto Fedak architekt z Myślenic projektodawca kościoła; inż. Stanisz statyk; inż.. Eugeniusz Wójcik prowadzący nadzór techniczny na wysokości naw bocznych; Majerek Stanisław, Jabcoń Walenty, Wojtasik Franciszek majstrowie budujący kolejno przez pierwsze trzy miesiące; Julian Polak prowadzący dalej budowę; Kołodziejczyk Wojciech cieśla; wszyscy ze Skomielnej Czarnej oraz Grzechynia Jan ze Skomielnej Czarnej i Kluska Władysław z Bogdanówki przewodniczący komitetu budowy kościoła. Mszę św. w dniu poświęcenia kamienia wiegielnego odprawił najprzew. O. Ernest Łanucha prowincjał. Podniosłe kazanie do licznie zgromadzonych parafian i wiernych z okolicy wygłosił J. Eks. Ks. Biskup dr Karol Wojtyła.”
Dokument ten po odczytaniu i podpisaniu zamurowano w ścianie za ołtarzem głównym, miejsce oznaczono wyrytym krzyżem, pomalowanym na czarno.

W styczniu 1959r. rozpoczęto zwożenie drewna na krokwie, deski i łaty, a także deski na szalunki do sklepień. Również na roli Talorowej i Surlasowej łamano kamień. Gromadzono cement, żelazo do zbrojeń, cegły. W marcu zwożono kamień na plac kościelny, gdzie pod specjalną wiatą go obrabiano. W maju budowa szła pełną parą; budowano szalunki pod sklepienia kościoła. W lipcu wznoszono nadal mury i już szalowano sklepienia. 8 sierpnia zakończono murować mury kościoła, a 14 sierpnia ukończono zabetonowano sklepienia. We wrześniu położono więźbę dachową. 29 września skończono murowanie szczytu od frontu kościoła. 3 października założono krzyż na szczycie frontu zrobiony przez Jana Bargiela od Gapka. W tym też miejscu pokryto kościół dachówką, prawie całość tej pracy wykonał Franciszek Jopek, organista. W grudniu założono drzwi do kościoła i okna w nawie głównej.
W roku następnym, w maju 1960r., pokrycie wieżę blachą, po czym założono na niej krzyż zrobiony przez Józefa Kaletę od Maślanki. Rozpoczęto także wyrób posadzki do kościoła, w czym najlepszym majstrem okazał się Stanisław Pająk od Sroki. W czerwcu ukończono kładzenie posadzki w kościele, a w listopadzie robiono ławki do kościoła.

27 listopada 1960r. uroczystego poświęcenia kościoła dokonał biskup Julian Groblicki.

Pierwszy ślub w nowej świątyni zawarli Franciszek Wojtasik i Krystyna Majerek 26 stycznia 1961r.

Dalsze roboty trwały również i w tym roku. Na wiosnę, w kwietniu, ocieplano sklepienia kościoła trocinami, a między czerwcem a październikiem wytynkowano wnętrze kościoła.

8 grudnia 1961r. parafianie uczestniczyli w podniosłej uroczystości. W tym dniu przeniesiono z kaplicy dworskiej do kościoła cudowny obraz Matki Boskiej Kołomyjskiej. Od tej pory odbiera on cześć w ołtarzu głównym.

Przystąpiono teraz do dekoracji świątyni.11 marca 1962r. franciszkanie – reformaci z Wieliczki założyli Drogę Krzyżową w nowym kościele.
2 czerwca 1962r. parafię wizytował ks. bp. Karol Wojtyła.

12 grudnia tego roku mistrz rzeźbiarski Franciszek Maćkowski (rzeźbiarz góralski z Olczy-Zakopanego, liczący wówczas 87 lat) rozpoczął pracę przy płaskorzeźbach obrazujących sześć tajemnic radosnych koronki franciszkańskiej, z przeznaczeniem do wielkiego ołtarza. Skończył swoje dzieło 29 kwietnia 1963r.

14 lutego 1964r. ustawiono w kościele nową ambonę zrobioną przez Wojciecha Kołodziejczyka. Zdobiące ją rzeźby są również autorstwa Franciszka Maćkowskiego.

4 lipca odbyły się prymicje ks. Edwarda Kołodziejczyka. 3 marca 1966r., a więc w Millennium Chrztu Polski przywieziono kamień na chrzcielnicę z Tenczyna. Wykonał ją Julian Polak z roli Bargłowej.

27 listopada 1966r. strażacy z Ochotniczej Straży Pożarnej ze Skomielnej Czarnej skończyli fugowanie kościoła. Była to swoista „odpłata” za obraz przedstawiający ich patrona św. Floriana, namalowany dla nich przez o. Tytusa Gorczycę, do zawieszenia w remizie. O. Tytus nie wziął za to należności, w zamian za co strażacy zgodzili się wyfugować kościół, i to nieodpłatnie. Z pracy tej wywiązali się znakomicie.

26 lutego 1967r. Józef Słonina z roli Szałasowej ukończył rzeźbić Pana Jezusa Ukrzyżowanego (figurę zawieszono w przedsionku kościelnym po prawej stronie od wejścia).
2 lipca 1967r. odbyły się w Skomielnej Czarnej prymicje o. Janisława Czesława Wrony, pierwszego kapucyna. Wtedy odezwały się organy budowane przez trzy lata przez br. Walentego Brodę. Głosy organowe sprowadzono z Warszawy od Zygmunta Kamińskiego. Następne prymicje odbyli: o. Karol Jopek (26 maja 1968r.) i o. Krzysztof Bierówka (2 lipca 1969r.).

6 kwietnia 1970r., w uroczystość Trzech Króli prowincjał, o. Hieronim Warachim poświęcił dwa dzwony, nadając większemu imię „Maria”, a mniejszemu „Piotr”. W ten sposób trzy dzwony zawieszono na drewnianej dzwonnicy na placu kościelnym i czwarty, sygnaturka na wieży kościelnej.

W kwietniu 1970r. zaczęto zakładać w kościele witraże.

Od 1 sierpnia do 12 września 1970r. malowano kościół, w tym czasie też plastyczka z Krakowa Teresa Waśniowska przez 36 dni nanosiła freski (geometrycznie ujęta ornamentyka roślinna) swojego autorstwa (obecnie zamalowane).

3 września 1973r. przyjechał do Skomielnej Czarnej nowy przełożony domu i proboszcz o. Józef Krzaczek. W tym samym roku, w październiku i listopadzie, przeprowadzono remont ujęcia wodnego dla plebani. Prace te wykonano własnym nakładem, bez pomocy finansowej współużytkowników.

1 lipca 1974r. biskup Jan Pietraszko udzielił sakramentu bierzmowania 160 osobom.

W listopadzie 1974r. rozpoczęto kopanie fundamentów pod dzwonnicę, pod koniec miesiąca zazbrojono i zalano fundamenty. Potem nastąpiła przerwa w budowie. Kronika z 1977r. tak pisze: „7.VI. Od fundamentów po przerwie zaczynamy budowę dzwonnicy. Dzisiaj pracowali z roli Goryla Niżn., wylepikowano fundamentową ławę i przygotowano teren pracy”. Głównym majstrem był Julian Polak.

27 lipca zalano płytę na dzwonnicy. 8 października ukończono więźbę dachową i konstrukcję wieżyczki na dzwonnicy.

W kwietniu 1978r. pokryto wieżyczkę na dzwonnicy blachą miedzianą, w maju dach dzwonnicy dachówką.

We wrześniu i październiku 1978r. zmieniono pokrycie dachowe na plebani. Zwalono starą dachówkę i pokryto dach blachą ocynkowaną.

W marcu 1979r. zdjęto dzwony ze starej, drewnianej dzwonnicy i rozebrano ją. Zdjęto także dzwon na sygnaturkę z wieży kościoła. 11 kwietnia zawieszono dzwony na nowej dzwonnicy.

29 maja 1977r. Mszę Świętą prymicyjną odprawił o. Tadeusz Bargiel za Skomielnej Czarnej i o. Józef Mońko z Tenczyna.

31 maja 1979r. prymicje o. Józefa Mizery ze Skomielnej Czarnej.

8 czerwca 1979r. na spotkanie z Janem Pawłem II w Nowym Targu udała się pielgrzymka około 130 parafian wraz z proboszczem o. Józefem Krzaczkiem.

5 sierpnia 1979r. obowiązki nowego proboszcza parafii w Skomielnej Czarnej objął o. Paweł Kochański.

W 1983r. wybudowano tzw. Budynek gospodarczy w którym znalazły także miejsce salki katechetyczne oraz kuchnia i jadalnia dla młodzieży oazowej.

W 1984r. sprawiono nowe ławki do kościoła. Święcenia kapłańskie ks. Tadeusza Horwata z Bogdanówki.

1 czerwca 1984r. święcenia kapłańskie w Kalwarii Zebrzydowskiej otrzymał o. Dariusz Antino Mucha z Bogdanówki.

1 sierpnia 1985r. obowiązki proboszcza objął o. Celestyn Giba.

W lipcu 1986r. rozpoczęto pracę przy zakładaniu fundamentów pod ogrodzenie kościoła.

Rok 1987 był dla kościoła w Polsce rokiem Kongresu Eucharystycznego. Z tej racji o. Proboszcz przedstawił plan – dar parafian dla Chrystusa Eucharystycznego:
1. Odnowienie figur, krzyży i kaplic na terenie parafii;
2. Zgłoszenie chorych, którzy chcą ofiarować swoje cierpienia w intencji Ojca św. Zgłosiło się 17 osób. Listę zgłoszonych wysłano do SS. Wizytek w Warszawie;
3. Zatroszczyć się aby w tym roku eucharystycznym wszyscy parafianie przystąpili do spowiedzi i Stołu Pańskiego;
4. Każdy parafianin powinien przemyśleć i podjąć decyzję o wykonaniu jakiegoś czynu miłości bliźniego;
5. Jako dar od parafii – to likwidacja wyszynku alkoholowego w Skomielnej Czarnej.

W 1987r. o. Tadeusz Bargiel, Henryk Bargiel i o. Jacek Kraskowski z pomocą innych parafian urządzili w pomieszczeniu obok prezbiterium ruchomą szopkę bożonarodzeniową.

1988r., z końcem kwietnia rozpoczęto prace przy wykonaniu nowych schodów od drogi na plac kościelny. Kierował nimi Jan Chryc z Bogdanówki.

Październik 1988r. o. Bogusław rozpoczął wydawać na powielaczu parafialną gazetkę pt: „Serafin”. Nakład 200 egzemplarzy wierni chętnie kupują i czytają.

W grudniu tego roku kupiono 240 m2 ziemi przylegającej do kaplicy p.w. św. Jana Chrzciciela w Bogdanówce z myślą o budowie kaplicy dla wiernych i salki katechetycznej.

Na przełomie kwietnia i maja 1989r. przeprowadzono malowanie kościoła.

27 maja 1989r. o. Jan Salawa z Bogdanówki otrzymał święcenia kapłańskie, Mszę Świętą prymicyjną odprawił w niedzielę 4 czerwca.

27 sierpnia 1989r. złoty jubileusz kapłaństwa obchodził w Skomielnej Czarnej o. Piotr Paluch, pierwszy proboszcz parafii – przez 22 lata, i budowniczy kościoła. Na pamiątkowych obrazkach napisał myśl św. Ireneusza, „Chwałą Boga jest, aby człowiek żył”.
W dniach 2-3 września przyjechało w pielgrzymce do Matki Bożej Kołomyjskiej około 100 osób, byłych parafian z Kołomyi mieszkających obecnie w różnych miejscach w Polsce. Przewodniczył im ks. Stanisław Jaremczuk. Nocowali bezpłatnie na terenie koloni.

W 1990r. wykonano połowę prac związanych z grodzeniem cmentarza.
4 lipca 1991r. proboszczem w Skomielnej Czarnej został o. Bogusław Piechuta.

27 maja 1992r. zmarł w Skomielnej Czarnej o. Piotr Paluch, budowniczy kościoła i wieloletni proboszcz. Pogrzeb odbył się 30 maja. Kaznodzieja na jego pogrzebie powiedział: „Żegnają cię, o. Piotrze, parafianie, współbracia, kapłani, żegna cię pełnia majowej wiosny, zielone lasy żywiczne, kolorowe kwiaty, falujące zboża, szemrzące strumyki, góry i doliny skomielniańskie i bogdanowskie. Spoczniesz na cmentarnym brzysku i będziesz spoglądał na to, co ukochałeś, na ludzi, którym oddałeś serce i wysiłek całego życia”.

1 lipca 1944r. proboszczem zostaje o. Jerzy Sylwestrzak. W marcu 1995r. na zebraniu wiejskim w Bogdanówce postanowiono budowę nowej kaplicy.

W lipcu 1996r. rozpoczęto prace przy wykopie pod ławy i fundamenty przyszłej kaplicy w Bogdanówce.

W miesiącach letnich 1997r. wykonano więźbę dachową kaplicy, a w jesieni pokryto dach blachą miedzianą.

W 1997/8r. na Karbówce z inicjatywy o. Zdzisława Weissbrota powstało boisko do gry w piłkę nożną.

1 lipca 1997r. proboszczem zostaje o. Remigiusz Patryk Jankiewicz.

W kwietniu 1998r. oczyszczono strop kościoła nawy głównej i naw bocznych z zawilgoconych trocin, których zadaniem było je ocieplić i latem wykonano nowe ocieplenie stropów.

Od 1 lipca 1998r. pracę katechetyczną w parafii podjął o. Józef Sergiusz Ślęzak.

Na jesień 1998r. przeprowadzono gruntowny remont zakrystii. We wrześniu wykonano drogę do kapliczki dworskiej.

3 stycznia 1999r. powołano do życia na spotkaniu założycielskim na plebani „Towarzystwo Miłosników Skomielnej Czarnej i Bogdanówki”.

W 1999r. w kaplicy w Bogdanówce ocieplono dach i wybito go od wnętrza drewnianą boazerią (w jedełke). W miesiącach letnich tego roku przeprowadzono malowanie kościoła. Zmyto i zdrapano stare warstwy farb, na całości położono szpachlę i pokryto farbą. Na jesieni zakupiono blachę miedzianą na dach kościoła, a w listopadzie parafianie ofiarowali drewno na dach, które sami pocięli w tartaku pana Ignacego Hanusiaka w Tokarni na deski i krokwie.

W dniach 8-9 września (środa, czwartek) parafia przeżywała Nawiedzenie Obrazu matki Boskiej Częstochowskiej. Przygotowaniem do tego wielkiego duchowego wydarzenia były rekolekcje, a samo nawiedzenie było czasem modlitewnego czuwania licznie gromadzących się w kościele parafian.

Na wiosnę 2000r. w kaplicy w Bogdanówce położono posadzkę zakładając w niej jednocześnie ogrzewanie posadzkowe. Do kościoła pan Piotr Trybała wykonał nowe ołtarze boczne. Z końcem maja tegoż roku rozpoczęto na kościele prace związane z wymianą pokrycia dachowego. Najpierw nad bocznymi nawami wymieniono więźbę dachową, którą wydeskowano. Następnie na niej postawiono rusztowania i rozpoczęto pracę przy wieży, którą „wyszczuplono” i w górnej części wykonano na nowo. Zarówno więźba jak i deskowanie pod blachę zaimpregnowano odpowiednim środkiem. Kiedy cieśle ukończyli pracę przy wieży przeszli do dachu nawy głównej. W tym czasie blacharze rozpoczęli krycie wieży blachą miedzianą. Korzystając z rusztowań oczyszczono piaskowaniem kamienne elewacje wszystkich murów kościoła, a następnie nasączono kamienie odpowiednim środkiem impregnującym.

W połowie sierpnia zakończono krycie dachu blachą.

W ostatnią niedzielę sierpnia w parafii odbyły się Dożynki Gminne.

30 czerwca 2000r. do Skomielnej Czarnej przybył o. Józef Mońko.

W sierpniu 2000r. rozpoczęto prace adaptacyjne dawnego budynku gospodarczego, w którym ma znaleźć miejsce galeria sztuki, izba regionalna, sale spotkań, pomieszczenia sanitarne, magazyny kościelne.